உங்கள் ஆயுளைக் குறைக்கக்கூடிய மரபணு உங்களிடம் இருக்கிறதா என்பதை அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தால், அந்தப் பரிசோதனையை நீங்கள் மேற்கொள்வீர்களா?

லாரா சைட்ஸின் தந்தைக்கு 40 வயதிலேயே அரிய வகை இளம் வயது மறதி நோய் இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. அதே நோய் தனக்கும் ஏற்படுவதற்கான மரபணு ஆபத்து உள்ளதா என்பதை அறிந்துகொள்ள அவருக்கும் பரிசோதனை செய்துகொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஆனால், அந்தப் பரிசோதனையை மேற்கொள்வதா, வேண்டாமா என்ற குழப்பத்தில் அவர் இருந்தார்.

பிபிசி ரேடியோ 4-இன் 'லைஃப் சேஞ்சிங்' பாட்காஸ்ட் நிகழ்ச்சியின் தொகுப்பாளர் டாக்டர் சியான் வில்லியம்ஸிடம் பேசிய லாரா, பரிசோதனை செய்துகொள்ள ஏன் முடிவெடுத்தார், அந்த முடிவு தனது வாழ்க்கையையும் எதிர்காலம் குறித்த பார்வையையும் எவ்வாறு மாற்றியது என்பதைப் பகிர்ந்துகொண்டார்.

சிறுவயது முதலே தன்னுடைய குணமும் தந்தையின் குணமும் ஒத்திருந்ததால், அவருடன் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்ததாக லாரா கூறுகிறார். ஒரு பொது மருத்துவராகப் பணியாற்றிய அவரது தந்தை, மிகுந்த அன்பும் பாசமும் கொண்டவர். அவருக்கு அல்சைமர் நோயின் அறிகுறிகள் தீவிரமடைந்தபோது, தந்தையைப் பராமரிப்பதற்காக லாரா தனது பல்கலைக்கழகப் படிப்பைப் பாதியிலேயே கைவிட்டார்.

"நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக மிகவும் மகிழ்ச்சியான தருணங்களைக் கழித்தோம்" என்று கூறும் லாரா, தந்தையுடன் கலங்கரை விளக்கத்துக்குச் சென்றதையும், கோஸ்டர்களைச் (பானங்களின் கீழ் வைக்கும் அலங்கார அட்டைகள்) சேகரித்ததையும் நினைவுகூர்கிறார்.

"நான் அவருக்காகக் குளியல் தொட்டியில் தண்ணீர் நிரப்பி வைத்துவிட்டு, இசையை ஒலிக்கவிடுவேன். பின்னர், குடம் குடமாகச் சுடுநீரை அவரது தலையில் ஊற்றுவேன். அதை அவர் மிகவும் விரும்புவார்" என்று அவர் நெகிழ்ச்சியுடன் கூறுகிறார்.

தனது தந்தையுடன் மருத்துவமனைக்குச் சென்றிருந்தபோது, ​​லாராவுக்கு மருத்துவர் ஒருவர், அவருக்கு 'லண்டன் வகை' (London variant) என்று அழைக்கப்படும், ஆரம்ப நிலையிலேயே ஏற்படும் அல்சைமர் நோய் வருவதற்கான வாய்ப்பு 50 சதவிகித அளவில் உள்ளது என கூறியுள்ளார்.

"இது ஏதோ நாணயத்தைச் சுண்டிப் பார்ப்பது போன்ற ஒரு விஷயம் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றியது" என்று அவர் கூறுகிறார். "அப்போது என் தந்தையின் உடல்நிலை தொடர்பான விஷயங்களிலேயே நான் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தேன். அதனால், இந்தத் தகவலை என் மனதின் ஆழமான பகுதிக்குத் தள்ளி மறைத்துவிட்டேன்."

லாராவின் தந்தை 2009-ஆம் ஆண்டு காலமானார். அதற்கு ஓராண்டுக்கு முன்புதான் அவரது தாயாரும் உயிரிழந்திருந்தார்.

"திடீரென்று, எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு வேறு எங்காவது சென்றுவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்குள் வலுவாகத் தோன்றியது" என்று லாரா கூறுகிறார். இதையடுத்து, தனியாக உலகைச் சுற்றிப் பார்க்கும் பயணத்தைத் திட்டமிட்ட அவர், இறுதியில் ஆஸ்திரேலியாவின் மெல்போர்ன் நகரில் குடியேறினார்.

அங்கு சென்ற பிறகுதான், தனது தந்தைக்கு இருந்த அதே நோய் தனக்கும் வந்துவிடுமோ என்ற அச்சம் அவருக்குள் மெல்ல எழத் தொடங்கியது. இதையடுத்து, 2013-ஆம் ஆண்டு அவர் மருத்துவ நிபுணர் ஒருவரை சந்தித்தார்.

தனக்கு இளம் வயதில் டிமென்ஷியா ஏற்படுவதற்கான மரபணு ஆபத்து உள்ளதா என்பதை 99.999 சதவிகித துல்லியத்துடன் கண்டறியும் பரிசோதனை இருப்பதாக அந்த மருத்துவர் தெரிவித்தார். ஒருவேளை அந்த மரபணு அவரிடம் இருந்தால், 46 முதல் 48 வயதுக்குள் அவரது உடல் மற்றும் மனநலத் திறன்கள் பாதிக்கப்படத் தொடங்கலாம் என்றும் அவர் விளக்கினார்.

"அப்போது எனக்கு அந்த வயது ஆகவில்லை. அதனால், இப்போதே இதைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நினைத்தேன்" என்கிறார் லாரா.

ஆனால், தனது 30-களில் அடியெடுத்து வைத்தபோது, அந்தப் பரிசோதனையைப் பற்றிய சிந்தனை அவரை அடிக்கடி ஆட்கொள்ளத் தொடங்கியது. இறுதியில், தனது எதிர்காலம் குறித்த உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள அவர் முடிவெடுத்தார். அதற்கு முன்பாக, ஆறு மாத காலம் மரபணு ஆலோசனை பெற வேண்டியிருந்தது.

"ஒருவருடைய எதிர்காலத்தில் என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதை முன்கூட்டியே தெரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு வாழ்க்கையில் அரிதாகவே கிடைக்கிறது. ஆனால், அத்தகைய தகவலைத் தெரிந்துகொள்வதும், அதை மனதளவில் ஏற்றுக்கொள்வதும் மிகவும் கடினமாக இருக்கலாம்" என்று அவர் கூறுகிறார்.

பரிசோதனை முடிவுக்காக ஆறு வாரங்கள் காத்திருந்த பிறகு, அந்த நாள் இறுதியாக வந்தது. அப்போது தான் மிகவும் பதற்றமாக இருந்ததாக லாரா கூறுகிறார்.

மருத்துவ ஆலோசனைக்குப் பிறகு நண்பர் ஒருவருடன் மதிய உணவு சாப்பிட அவர் ஏற்கெனவே திட்டமிட்டிருந்தார். இருப்பினும், பரிசோதனை முடிவைத் தெரிந்துகொள்வதற்காக மருத்துவமனைக்கு அவர் தனியாகவே சென்றார்.

"நான் நேரடியாக விஷயத்துக்கு வரலாம் என்று நினைத்தேன். 'முடிவைச் சொல்லுங்கள்' என்று கேட்டேன். அதற்கு மருத்துவர்கள், 'எங்களுக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது. இது நல்ல செய்தி அல்ல. உங்களுக்கும் அந்த மரபணு இருக்கிறது' என்று தெரிவித்தனர்" என்கிறார் லாரா.

அந்தச் செய்தியைக் கேட்டபோது, தான் அந்த அறையில் அமர்ந்திருந்த தருணம் தெளிவற்ற, மங்கலான நினைவாகவே இருப்பதாக அவர் கூறுகிறார்.

"நான் அறையை விட்டு வெளியே வந்தபோது, எனது நண்பர் கதறி அழுதுகொண்டிருந்தார். ஆனால், எனக்கு எந்த உணர்ச்சியும் வெளிப்படவில்லை. நாங்கள் இருவரும் மதிய உணவுக்குச் சென்றோம். அப்போது எல்லாம் இயல்பாகவே இருந்தது. அந்தச் செய்தியின் தீவிரம் எனக்கு முழுமையாகப் புரிந்ததா என்பதுகூட எனக்குத் தெரியவில்லை" என்று லாரா நினைவுகூர்கிறார்.

ஆனால், அந்தச் செய்தியின் தாக்கம் அவருக்குப் பின்னர்தான் முழுமையாகப் புரியத் தொடங்கியது.

"எனக்குக் கோபம் வந்தது. இது மிகப்பெரிய அநீதி என்று தோன்றியது. இனி என் வாழ்க்கையை எப்படித் தொடர்வது என்று தெரியாமல் தவித்தேன். இப்படி ஒரு உண்மையைத் தெரிந்துகொண்ட பிறகு, ஒருவரால் எப்படி இயல்பாக வாழ முடியும்?" என்று அவர் கேள்வி எழுப்புகிறார்.

அவரது சகோதரி கர்ப்பமாக இருந்ததால், லாரா தனது சொந்த நாடான பிரிட்டனுக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று விரும்பினார். நாளடைவில் இந்த எண்ணம் அவருக்கு வலுப்பெற்றது.

"எனது சகோதரி குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கவிருக்கும் நேரத்தில், உலகின் வேறு இடத்தில் நான் வசிப்பதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை என்று தோன்றியது" என்கிறார் அவர்.

இருப்பினும், தனக்கு நோய் இருப்பது கண்டறியப்படுவதற்கு முன்பும், அதற்குப் பிறகும் பல்வேறு மருத்துவ ஆய்வுகளில் பங்கேற்பதற்காக உலகின் பல நாடுகளுக்கும் அவர் பயணம் செய்தார்.

"மிகவும் கடினமான சூழ்நிலையிலும், ஏதாவது ஒரு பயனுள்ள விஷயத்துக்கு என்னால் பங்களிக்க முடிந்தது என்பது எனக்கு ஓரளவு நம்பிக்கையையும் நேர்மறையான உணர்வையும் அளித்தது" என்று லாரா கூறுகிறார்.

லாராவுக்கு இப்போது 43 வயதாகிறது. மருத்துவர்கள் கணித்தபடி, நோயின் அறிகுறிகள் தென்படத் தொடங்கக்கூடும் என்று எதிர்பார்க்கப்படும் வயதை அடைய இன்னும் மூன்று ஆண்டுகளே உள்ளன.

"ஏதோ ஒன்று நடக்கப்போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்புடன் தொடர்ந்து காத்திருக்கிறேன். ஒரு கட்டத்தில் எனது உடல்நிலை மோசமடையத் தொடங்கலாம். ஆனால், அதைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டுக்கொண்டே என் நிம்மதியையோ அல்லது உறக்கத்தையோ இழப்பதில்லை" என்கிறார் அவர்.

தனது வாழ்க்கையில் அன்பாக இருப்பவர்களுக்காக மிகவும் நன்றியுணர்வுடன் இருப்பதாகவும், அவர்களைப் பெற்றிருப்பது தனது அதிர்ஷ்டம் என்றும் லாரா கூறுகிறார். இருப்பினும், புதிய நபர்களுடன் பழகுவதில் அவருக்குச் சில சிக்கல்கள் உள்ளன.

"அவர்களிடம் எனது உடல்நிலை குறித்த உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமா? அப்படிச் சொல்வதாக இருந்தால், எப்போது சொல்ல வேண்டும்?" என அவர் கேள்வி எழுப்புகிறார்.

"பெரும்பாலான நேரங்களில், எனது நிலைமை குறித்து அவர்களிடம் உண்மையைச் சொன்ன பிறகு, அந்த உறவு அத்துடன் முடிந்துவிடுகிறது" என்கிறார் லாரா.

இருப்பினும், தனது வாழ்க்கை குறித்த அச்சங்கள் அனைத்தும் உண்மையாகிவிடவில்லை என்பதையும் அவர் உணர்ந்துள்ளார்.

"எனக்கு இந்த மரபணுப் பாதிப்பு இருந்தாலும், நான் மற்றவர்களால் நேசிக்கப்பட முடியும் என்பதை உணர்ந்துகொண்டேன். அந்த உணர்வு என் மனதை நம்பிக்கையாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிரப்புகிறது" என்று அவர் கூறுகிறார்.

ஒரு தாயாக வேண்டும் என்ற விருப்பம் தனக்கு இயல்பாகவே இருந்ததாக லாரா தெரிவிக்கிறார்.

"என்னால் ஒரு நல்ல தாயாக இருக்க முடியும் என்பதில் எனக்கு ஒருபோதும் சந்தேகம் இருந்ததில்லை. தாயாக வேண்டும் என்பதையும் நான் மிகவும் விரும்பினேன். இந்த முடிவை எடுப்பது மிகவும் கடினமானதுதான். ஆனால், இப்போது குழந்தை பெற்றுக்கொள்வது சரியானதாக இருக்காது. அப்படிச் செய்வது குழந்தைக்கு இழைக்கும் அநீதியாகிவிடும்" என்று அவர் கூறுகிறார்.

லாராவைப் பொறுத்தவரை, இப்போது வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியளிக்கும் விஷயங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து வாழ்வதே அவரது நோக்கமாக மாறியுள்ளது.

"இது பெரிய லட்சியங்களை அடைவது பற்றியதல்ல. உதாரணமாக, கிராண்ட் கேன்யனைப் (மாபெரும் செங்குத்து பள்ளத்தாக்கு) பார்க்க வேண்டும் என்றெல்லாம் நான் ஆசைப்படுவதில்லை. எனக்குப் பிடித்தமான, என்னைப் பாதுகாப்பாக உணரச் செய்யும் மனிதர்களுடன் நேரம் செலவிடுவதையே விரும்புகிறேன்.

"எனக்கு இயற்கை மிகவும் பிடிக்கும். வெளியில் நேரம் செலவிடுவதும், தண்ணீரில் மூழ்கி இருப்பதும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன. இதைக் கேட்பதற்கு மிகவும் சாதாரணமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், வாழ்க்கையில் சிறிய விஷயங்கள்தான் உண்மையில் மிக முக்கியமானவை என்று நான் நம்புகிறேன்.

"இந்த உலகில் இன்னும் சில அற்புதமான ஆண்டுகளை மகிழ்ச்சியாகக் கழிக்க விரும்புகிறேன். ஷாம்பெயின் அருந்துவதும், சிப்பிகளைச் சுவைப்பதும் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை" என்கிறார் லாரா.

- இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு